Esther Kiel voelt plezier afnemen en stapt echt af

door Eric Korver

Esther Kiel (29) reed uiteindelijk elf seizoenen marathons op het hoogste niveau, maar vooral de laatste jaren was ze in het peloton een vrouw om rekening mee te houden. Eigenlijk maakte haar overstap naar de toenmalige ploeg BDM-BTZ voor haar het verschil, al boekte ze al haar eerste overwinning in dienst van Bouwbedrijf De Vries. Maar juist onder de vleugels van ploegleider Eelco Kooistra en trainer Jack de Rijke kwam de Noord-Hollandse helemaal tot bloei.

Haar entree was verpletterend. Kiel moest nog even haar weg zoeken in de nieuwe omgeving, maar toen ze eenmaal was gewend, sloeg ze keihard toe. In de laatste weken van 2022 boekte ze liefst vier cupzeges op rij, en dat was nog maar een voorbode van wat nog zou volgen. Dat was een heel andere Esther Kiel dan de schaatsster die teleurgesteld afhaakte op de langebaan na een moeizaam avontuur bij team Worldstream. ,,Ik was daar alleen maar aan het strugglen met mezelf. Maar vanuit de marathontraining leerde ik een heel andere benadering. Ga gewoon lekker naar de baan, voer je training uit en heb plezier met elkaar. De ene keer heb je een mooie training, de andere keer wat minder. Maar het hoeft daar niet vanaf te hangen of het leuk is of niet. Gewoon lekker je ding doen. Daar heb ik zóveel plezier uitgehaald.’’

Ze pikte die marathonmentaliteit op van haar ervaren ploeggenotes Ineke Dedden, Merel Bosma en Elsemieke van Maaren. ,,Een geweldig team was dat’’, stelt Esther Kiel. ,,We vulden elkaar zó goed aan. Eelco Kooistra zei weleens dat hij niet eerder had meegemaakt dat een ploeg zo goed bij elkaar paste, zo goed samenwerkte en waarin iedereen het met elkaar kan vinden. En dat was helemaal waar.’’

Schema

Die ploeg maakte van Esther Kiel een echte marathonschaatsster. ,,Want ik kwam binnen als een echte langebaner. Alles moest precies volgens schema. Stond daar 200 meter op, dan was het ook precies 200 meter. En technisch natuurlijk goed uitgevoerd. Maar de andere meiden hebben me geleerd dat ook los te laten, vertelden me dat het echt niets uitmaakte of de rust nou 200 meter langer was. Jack de Rijke bracht me bovendien bij te luisteren naar mijn gevoel, dat was een heel waardevolle les. Zij hebben mij vrijheid teruggegeven in de trainingen, en dat heeft ook wel mijn ogen geopend. Je kon dus ook op een heel andere manier je sport beleven, waarbij dat ook nog eens heel leuk was en die ook nog eens tot succes leidde. Dit was voor mij de manier om de sport te beleven, dat paste veel beter bij me dan de manier van de langebaan.’’

Op die langebaan dreigde de loopbaan van Esther Kiel uit te gaan als een nachtkaars. ,,In dat jaar bij Worldstream ben ik het plezier in schaatsen helemaal verloren. Ik presteerde slecht, het wilde gewoon allemaal niet. Het sfeertje op de langebaan begon me ook tegen te staan. Wilde ik een goede training draaien, lukte niet. Zo viel de training vaak tegen, voelde het allemaal niet lekker. Ik vond het vooral lastig elke keer teleurgesteld te worden in mezelf. En dan gaat het plezier er snel vanaf.’’

Als ze nu terugkijkt, vindt Kiel het opmerkelijk dat ze juist vanuit de marathon, vanuit die veel lossere benadering, ook op de langebaan veel betere resultaten behaalde. Ze plaatste zich zelfs op de 1500 meter voor de World Cup. ,,Ik heb echt nog stappen gezet en dat vind ik heel bijzonder. Terwijl ik me eigenlijk focuste op de marathon. Dat heeft mij wel laten zien dat een andere manier van trainen en een heel andere mindset met minder trainingsuren zelfs alleen maar beter werkte.’’

Beleving

Maar nu bespeurt Kiel om andere redenen dat het plezier opnieuw minder wordt. Na vorig seizoen twijfelde ze al of ze door moest gaan. ,,Maar dat was niet het moment om te stoppen. Toen brandde het vuur echt nog wel.’’ Nu is het vooral haar beleving van de wedstrijden die haar beslissing heeft gevormd. ,,Ik heb altijd wel de druk rond de wedstrijden zwaar gevonden, en dan vooral de druk die ik mezelf opleg. Ik sta niet aan de start van een wedstrijd om mee te rijden. Ik wil het beste uit mezelf halen en daar hoort een mooie uitslag bij. Daar ben ik heel erg mee bezig, ook achteraf. Analyseren wat ik heb gedaan, wat beter had gekund. Ik merk dat dat veel van me vraagt.’’

Ook de koersen zelf werken momenteel niet mee aan haar plezier. ,,Ik moet zeggen dat de wedstrijden dit seizoen wel heel goed zijn. Er gebeurt veel. Maar zoals het vorig seizoen ging, met het team van Zaanlander dat zó dominant is, en dan elke week afkoerst op een sprint. Ik bedoel, als je zó sterk bent zijn er ook nog wel andere manieren om dat te laten zien. Ik vond dat echt jammer. En dan ook nog al dat duwen en trekken in de sprinttrein. Zeker, daar deed ik zelf ook aan mee. Je moet wel, wordt erin meegetrokken. Maar ik vond dat absoluut niet leuk. Achteraf baalde ik vaak van mijn eigen acties. Al met al wegen inmiddels de negatieve punten zwaarder dan de positieve, en dat is het moment waarop je een besluit moet nemen.’’

Natuurlijk komen er nog mooie weken aan. De Weissensee, het Zweedse Luleå; het zijn allemaal plekken waaraan Kiel mooie herinneringen bewaart. Want de Overveense behaalde de afgelopen jaren mooie successen. ,,Het afgelopen seizoen was daarbij natuurlijk de kers op de taart als het gaat om natuurijs. Als je in één seizoen het Open Nederlands kampioenschap op de Weissensee mag winnen en de 200 kilometer, veel beter wordt het niet. Enige smetje was dan misschien dat de Alternatieve werd gereden in Zweden, maar deze was daardoor misschien nog wel zwaarder. En ik krijg nu nog een kans.’’