Sven Roes nog steeds vol ongeloof over olympisch avontuur

Een paar weken later, daags na het NK in Leeuwarden. Sven Roes (22) blikt terug zonder zorgen, ook al werd het niet bepaald zíj´n Nederlands kampioenschap. Het was een beetje wisselvallig, geeft hij grif toe. Maar dat had weer alles te maken met die harde val in Dordrecht. ,,Ik heb toch drie weken niet op het ijs gestaan, al heb ik gelukkig wel kunnen fietsen. Pas twee weken voor het NK ben ik weer rustig gaan trainen. Dan vraag je je toch af hoe het gaat. Natuurlijk verleer je het zomaar niet, maar toch, in je achterhoofd knaagt altijd de vraag hoe het zal gaan met schaatsen. Twee keer gevallen, da’s jammer. Maar op de 1000 meter wel gewoon de finale.’’

Twee keer vallen, dat zijn toch even momentjes voor een sporter die net terugkomt van een blessure. Sven Roes lacht. ,,Ja, de schrik zat er wel even in. En dan is het inderdaad onbewust wel prettig als je twee keer valt en weer gewoon kunt opstaan. Dat geeft toch weer vertrouwen, al is die val zelf natuurlijk niet fijn.’’

Ergste

Even terug naar Dordrecht, waar Roes in de lege hal probeerde door te gaan met dat wat hij het hele seizoen al deed: lekker schaatsen. Dat deed hij aanvankelijk in die World Cup ook. ,,Maar ineens val je. Ik lag daar en ging meteen van het ergste uit. Dacht dat mijn enkel gebroken was, schrok heel erg. Lang geleden heb ik als pupil al eens mijn enkel gebroken en ik had meteen een flashback. ‘Dit ga je niet menen’, dacht ik. Alles flitste ineens voorbij. Stel dat ik naar de Spelen mocht, het WK of het EK? Alles weg.’’ Hij grijnst breed. ,,Ik ben echt heel blij dat het goed is afgelopen.’’

Want de schade bleek flink mee te vallen. Op de foto’s in het ziekenhuis was al niks te zien, en een MRI moest een paar dagen later helemaal alle zorgen wegnemen. ,,Daarmee kijken ze natuurlijk nog wat dieper, maar ook dat leverde niets op en dat was fijn om te horen. Ik bleek een botkneuzing te hebben, waarschijnlijk door de harde schoen. Verder wat vocht in de pezen en een paar spieren verrekt in mijn enkel. Daar had ik eigenlijk nog de meeste last van. Zelfs bij het NK voelde dat nog steeds niet fijn bij het starten. Daarom heb ik de laatste dag ook de 500 meter laten schieten. Even het zekere voor onzekere.’’

Oefenjaartje

Wat wel zeker is, is dat het best hard is gegaan met Sven Roes. Twee jaar geleden werd hij als tiener nog verrassend gekroond tot Nederlands kampioen, en straks staat hij op de Spelen. Roes knikt, maar heeft wel een kanttekening. ,,In dat jaar van die Nederlandse titel zat ik nog bij Dave Versteeg in de ploeg van Wadro en het RTC Noord. Daarna werd ik gevraagd bij de NTS, de nationale trainingsselectie, maar dat was het coronajaar. We hadden maar drie wedstrijden en in één daarvan moest je het eigenlijk laten zien om mee te gaan naar het EK en WK. In de belangrijke wedstrijden viel ik twee keer en dat betekende dat ik thuis mocht blijven. Was wel even balen. Het leek achteraf echt wel of ik moest wennen dat jaar aan de nieuwe ploeg of zo. Ik weet het niet, het ging gewoon niet lekker. Pas nu ben ik echt weer de Sven van twee jaar geleden: lekker sterk, conditioneel sterk. Ik voel me gewoon goed.’’ Het verschil kan hij niet goed aangeven. ,,Laten we het houden op een oefenjaartje.’’

De Sven Roes die hij zelf graag ziet, rijdt straks z’n rondjes op het olympische ijs in Peking. ,,Tja, naar de Spelen. Ik geloof het echt nog stééds niet. Heel bizar, maar ik ben er natuurlijk wel hartstikke blij mee. Na die val in Dordrecht had ik wel even stress, maar toen ik bij een meeting mijn naam ertussen zag staan, dacht ik echt ‘yes’. Dat geeft dan gelijk rust in mijn hoofd. De bondscoach heeft vertrouwen in me, nu kan ik in alle rust lekker bouwen naar de Spelen.’’

Tranen

In Peking start hij niet alleen op de relay, maar individueel ook nog op de 1500 en 5000 meter. Een mooi pakketje. ,,Alleen voor de relay was het al heel vet geweest, maar natuurlijk hoopte ik stiekem dat ik ook individueel zou mogen rijden. Toen ik de 1500 achter mijn naam zag staan, vond ik het al mooi, en daarna kwam ook de 5000 er nog bij.’’ Roes woont al enkele jaren op zichzelf in Heerenveen, maar belde spoorslags naar zijn ouders, die op bezoek waren bij zijn oma. ,,Twee ooms, mijn zusje, iedereen was er. Ik zei ‘jongens raadt eens’. Toen kwamen de tranen al uit mijn ogen. ‘Ik ga naar de Spelen!’. Iedereen was dolenthousiast. Mijn ouders staan altijd al heel erg achter me, maar dat merk je ook pas echt als je zoiets vertelt.’’

Samen met Jens van ’t Wout vormt hij in de olympische equipe de inbreng van de jeugd, van de jonkies die de afgelopen jaren de gevestigde orde het vuur na aan de schenen legden. Heel bizar, vindt hij. ,,Jens en Melle van t Wout kwamen er volgens mij drie of vier jaar geleden bij in het RTC, waar we al een goede groep hadden. Dan ga je met elkaar zo’n traject in en dan is het fantastisch als we nu ons doel bereiken.’’ Daar blijft het niet bij als het aan hem ligt. ,,Weet je, uiteindelijk willen we net zo’n relayteam worden als er recent heeft gestaan. Jens, Melle, Sven en Bram Steenaart. Dat lijkt ons nog vetter. Maar eigenlijk is het al heel bizar dat we drie jaar geleden nog de RTC Starclass reden, we nu hier staan en Jens en ik gewoon naar de Spelen mogen.’’