Marrit Leenstra prepareert zich bij Marchetto op de Spelen, Happy in het Friesland van Italië

Op een rustige ochtend in Thialf moet je goed opletten om Marrit Leenstra niet te missen. De 28-jarige Friezin onderscheidt zich in haar gewatteerde groene jack nauwelijks van haar Zuid-Europese teamgenoten. ,,Heel fijn dat ze er weer zijn’’, zegt Leenstra over de Italianen. ,,Ik ben rond het NK Afstanden toch zo’n twee weken alleen geweest, en ik merkte dat ik ze echt wel mis.’’ Lachend: ,,Ik heb nog gevraagd of ze een weekje mee wilden naar Heerenveen, maar zij zijn ook zes, zeven weken van huis geweest en willen gewoon lekker terug naar Italië.’’
Italië is inmiddels ook het thuis van Marrit Leenstra. Ze trouwde in 2014 niet alleen met haar grote liefde Matteo Anesi, maar koos er twee jaar later ook voor haar loopbaan voort te zetten bij de ‘squadra Azurri’. ,,Op het moment dat Corendon stopte, was het best moeilijk te bepalen wat ik wilde. Het ging erom waar ik nog stappen kon maken. Ik heb gekeken naar Nederlandse teams, maar er was er niet direct eentje die goed bij mij paste. Het Italiaanse team kende ik natuurlijk al via Matteo, waarop ik besloot toch een keer te praten met Maurizio Marchetto. Daarna viel mijn keuze inderdaad op de Italiaanse ploeg.’’

Waar dat toe leidde, was eind november te zien in Thialf. Leenstra scoorde op drie afstanden tickets voor de World Cup. ,,Twee keer tweede, één keer derde; daar kan ik op zich moeilijk over klagen. Maar ik was niet tevreden met hoe het ging’’, stelt ze. ,,In Inzell was het gevoel beter. Het rijden, technisch, de laatste rondjes. Als ik een plan maakte hoe ik wilde rijden, lukte dat ook. In Thialf had ik ook een plan, maar ging ik alsnog kapot. Wat dat betreft viel het NK een beetje tegen.’’
Leenstra woont inmiddels deel in Italië, waar ze samen met Ansi een huis betrok in Baselga. Ze heeft het er goed naar haar zin. ,,Ik voel me heel erg thuis in Italië. Lekker relaxed. In de ochtend fietsen in de bergen, is ook heel prettig. En een duurrondje lijkt daar echt sneller te gaan dan hier. Om thuis te komen moet ik een halfuur klimmen, maar het voelt dan al alsof je bijna thuis bent. ’s Middags hebben we best veel tijd omdat er pas laat wordt gegeten. Tegen vijf uur, half zes doen we daarom nog een training, terwijl je dan in Nederland al bijna eet. Hou je wel een korte avond over natuurlijk.’’
Ze spreekt nu ook Italiaans. Daar ging wel wat tijd overheen Leenstra volgde ooit al een cursus, maar dat was geen succes. ,,Ik verstond er helemaal niets van. Echt geen woord. Sterker, ik had niet eens door waar een woord begon of eindigde. Schoot niet op. Maar je pikt uiteindelijk toch wat basisdingen op. We gaan ook vaak uit eten met vrienden. Eerst vertaalde Matteo, maar ik leerde het toch. Nu bij het team gaat het nog een stuk sneller. Ik vind het een mooie taal.’’

In het noorden van Italië strookt bovendien ook de mentaliteit met de hare. Niet de heetgebakerde en opgewonden standjes die zo typerend zijn voor het zuiden van de laars. ,,Je kunt het vergelijken met Nederland. Ook bij de Italianen zijn ze in het noorden wat nuchterder en rustiger. Ja, je kunt het best omschrijven als het Friesland van Italië, haha.’’
Anderhalf jaar na haar stap is ze tevreden met de manier waarop die is uitgepakt. Het eerste jaar was best lastig, zegt Leenstra. Het was wennen. Aan het team, aan de trainer, aan de manier van werken. ,,De trainingen waren zó anders dat je i het begin denkt ‘het kan helemaal niet wat we nu doen’. Ik had zoiets nooit gedaan, en voor mijn gevoel kon het niet goed zijn. Maar voor de anderen was het wel normaal, en daar ga je dan maar in mee. Uiteindelijk went het en kijk je er niet meer van op.’’
Bovendien merkt ze dat de aanpak van Marchetti aanslaat. Dit tweede jaar is sowieso makkelijker. ,,Je hebt alles al een keer gedaan. Weet hoe een kamp in elkaar zit, waar de accenten liggen, hoe de trainingen bedoeld worden. Ik was zelf ook wat rustiger omdat ik wist dat het vorig jaar allemaal goed is gegaan. En ik merk dat ik deze zomer echt weer beter ben geworden. Het is ook goed om wat anders te doen. Andere trainingsmethodes schudden je lijf weer even wakker.’’

Ze klikt bovendien goed met Marchetto. De Italiaanse coach is van het type waar Leenstra zich prettig bij voelt. ,,Hij is de trainer, hij heeft de leiding. Vind ik fijn. Je hebt ook trainers die meer willen samenwerken, en daar houd ik niet per se van. Ik heb liever een trainer die me vertelt wat ik moet doen. Hoef ik niet zelf na te denken en verspil ik daar ook geen energie aan. Jan van Veen was ook zo’n type, heb ik ook fijn mee gewerkt.’’
Leenstra is niet de enige Nederlander die zich aansloot bij een buitenlands team. Koen Verweij deed hetzelfde, maar dan bij de Russen. ,,Ach, hij kiest niet per se voor de Russen, maar meer voor Kosta Poltavets, de trainer met wie hij bij TVM al samenwerkte.’’ Ze laat even een stilte vallen. Dan, bedachtzaam: ,,Ik snap de ophef wel hoor, over die keuze. De Russen, daar wil je toch niet mee trainen? Ik ben ook niet echt een fan van de Russen, om het voorzichtig uit te drukken. Aan de andere kant zal Koen gewoon zijn eigen programma volgen, en dat werkt voor hem.’’
Hoewel ze zelf die keuze heeft gemaakt, hoopt Leenstra niet dat zij en Verweij navolging krijgen met hun aansluiting bij buitenlandse teams. ,,Dat zou niet echt goed zijn voor het Nederlandse schaatsen. Het is beter als de Nederlanders zich verenigen en met z’n allen beter worden. Nu maak ik alleen mezelf beter, en misschien ook nog wat Italianen. Maar er moet wel een team zijn dat bij je past, en ik denk dat Koen er ook moeite mee had dat te vinden. Mij is dat gelukt. Ik heb het goed naar m’n zin.’’

Maar soms wringt het wel in de samenwerking met de Italianen. Zoals in de route naar de Spelen bijvoorbeeld. ,,Dat is wat lastiger’’, erkent Leenstra. ,,Voor mij is die anders dan voor mijn Italiaanse teamgenoten. Zij kunnen zich via de World Cup plaatsen voor Korea, wij hebben natuurlijk het Olympisch Kwalificatie Toernooi. Hun piekmoment ligt dus anders dan voor mij.’’ Ze maakt zich er geen zorgen over. ,,Het is aan Marchetto ervoor te zorgen dat ik straks in december in vorm ben.’’
Absoluut nodig. Want hoewel Marrit Leenstra tot nu toe uitstekend presteert, biedt dat geen enkele garantie als het gaat om de tickets voor PyeongChang. ,,In Nederland is plaatsing voor de Spelen gewoon supermoeilijk. Iedereen is straks in topvorm, je kunt er gewoon zo naast liggen.’’ Zonder zich rijk te rekenen, is Leenstra wel helder. ,,Plaatsen voor de Spelen is wel het minimum. Als dat niet lukt, is het seizoen gewoon verloren. Maar ik wil meer dan me plaatsen. Ik wil een medaille.’’