‘Ik heb er echt altijd van gedroomd ooit zo goed te zijn als ik nu ben’ Ted-Jan Bloemen gelukkig in Canada

door Eric Korver
Ted-Jan Bloemen zoekt ontspannen de lobby op van Radisson Blu in Erfurt. Schudt gewoon de hand waar de meeste Nederlanders dat inmiddels uit voorzorg al vertikken. ,,Waarom zou ik dat niet doen?’’, vraagt hij zich hardop af.
Bloemen is in Erfurt voor een World Cup waarvan iedereen zich afvraagt waarom hij die rijdt. Speciaal voor die ene race, die ene vijf kilometer komt hij over uit Canada. Onverstandig, vindt de concurrentie, zo kort voor de Spelen. Prima, vindt Bloemen. ,,Ik rijd graag wedstrijden, en deze wilde ik rijden. Jammer dat Kramer er niet is. Baal ik wel van. Ik was graag de competitie met hem aangegaan. Of hij die uit de weg gaat? Ik weet het niet, weet niet waarom hij de keuzes maakt die hij maakt. Maar ik heb een plan en daar houd ik me aan vast.’’

Dat plan van Bloemen krijgt een voorlopige climax in PyeongChang, tijdens de Spelen. Zijn éérste Spelen. ,,Ik ben een rookie van 31 jaar’’, zegt hij lachend. ,,En ik kijk er enorm naar uit. Geen idee wat me te wachten staat. Ik ben heel erg bezig geweest daar een beeld van te krijgen, maar dat is best lastig als je zo’n toernooi alleen op televisie hebt gezien. Ik ben er heel erg op voorbereid om te accepteren dat er heel veel nieuwe dingen op me af komen, en daarmee om te gaan. Maar ik wil vooral heel erg gaan genieten.’’
Want zo vanzelfsprekend zijn die Olympische Spelen niet voor Ted-Jan Bloemen. Sterker, waarschijnlijk had hij zelf al de hoop opgegeven er ooit nog eens te starten. Maar dat is in rap tempo veranderd sinds Bloemen na de Spelen van Sochi besloot de overstap te maken naar Canada. Niet uit frustratie, vertelt Bloemen. Of omdat hij de erkenning miste. ,,Nee, ik heb het nooit kunnen laten zien. Ik wil ook niet zeggen dat ik de kansen niet kreeg. Ik heb een paar keer het WK Allround kunnen rijden. Maar het systeem zoals dat er in Nederland is werkte domweg niet voor mij.’’

Geen slecht systeem, haast hij zich te zeggen. ,,Want voor heel veel schaatsers werkt het wel. Kijk hoeveel goede schaatsers Nederland heeft. Maar ik denk dat ik gewoon niet zo goed in dat systeem paste. Altijd heb ik het gevoel gehad dat er bij mij veel meer in zat dan eruit kwam. Achteraf denk ik wel eens dat het constant switchen tussen allerlei ploegen mij erg heeft opgebroken. Op het moment dat ik daar een beetje achter kwam heb ik geconcludeerd dat ik het echt anders moest gaan doen.’’
Dat ‘anders’ werd dus Canada, het land waarmee hij door zijn Canadese vader al een link had. Bloemen zou aansluiten bij de Nederlandse coach Bart Schouten, met wie hij alleen via de mail contact had gehad. ,,Ik kende Schouten niet, maar hij reageerde enthousiast op mijn mailtje, en ik dacht ‘ik ga het doen’.’’ Het regelen van een paspoort en een woning bleef vooraf lastig. ,,Ben ik gewoon gegáán. Ik had een verblijfplaats voor een maand en zou ter plekke de rest wel proberen te regelen.’’

In Canada werd Bloemen aangenaam verrast. ,,De mensen waren allemaal zó vriendelijk. Ze hielpen me aan alle kanten, namen me mee uit eten en lieten me het land zien. Ik had meer verwacht dat ik mijn plek moest verdienen, kwam ook met de intentie een goede teamplayer te zijn. Maar ik werd meteen omarmd. Ja, dat is eigenlijk typisch Canadees.’’
Ook met Schouten was er meteen een klik. ,,Moest ik natuurlijk wel even afwachten, want zoals ik zei kende ik hem niet. Maar hij is een heel goede coach en we werken prima samen. Ik ben heel happy met zijn programma en zijn manier van coaching. We voelden elkaar meteen aan.’’
Bijna vier jaar verder is in het leven van Ted-Jan Bloemen alles op z’n plek gevallen. Hij bewoont een leuk huis in Calgary, samen met zijn vrouw Marlinde, die hij een half jaar voor zijn vertrek ontmoette. ,,We wisten dat het tussen ons niets ging worden omdat ik wegging. Maar de dag voor mijn vertrek stelde ze voor het toch te proberen. Ze kwam in de zomer langs om te zien hoe het is, en ze is eigenlijk nooit meer weggegaan. Het jaar erop zijn we getrouwd.’’

Hij is, zegt Bloemen, niet als andere rijders die ervoor kozen uit te komen voor een ander land. ,,Dat was gewoon wat zij deden: rijden voor een ander land. Meer niet. Zij werden geen onderdeel van het team in dat andere land, bleven Nederlander. Ik ben de enige die echt Canadees is geworden. Ik voel me ook Canadees. Deze overstap heeft me zóveel gebracht, ik voel me hier zó thuis. Dat is het ook denk ik. Dat Canadees zijn zit niet alleen in het paspoort, maar ook in het gevoel.’’
In die omgeving floreerde ook de schaatser Ted-Jan Bloemen. Aanvankelijk nog een beetje voorzichtig, maar in zijn tweede seizoen boekte hij ineens veel progressie. We weten inmiddels allemaal waar dat toe heeft geleid. Bloemen is inmiddels absolute wereldtop op de lange afstanden, met maar liefst twee wereldrecords achter zijn naam. Blijft de grote vraag waarom die schaatser uit Leiderdorp nu ineens de pannen van het dak rijdt, waar dat in Nederland maar niet lukte.

Eigenlijk moet hij ook zelf het antwoord schuldig blijven. Er is, zegt hij, simpelweg te veel veranderd in zijn leven om aan te wijzen wat precies de doorslag heeft gegeven. ,,Het is moeilijk af te wegen wat welke invloed heeft gehad. Feit is wel dat ik me hier veel gelukkiger voel, veel vrijer en rustiger. Dat is iets dat al die veranderingen hebben veroorzaakt. Ik voel me echt veel beter. Ik weet dat er niks op de lijn ligt. Dat neemt druk weg. Ik kan weer gewoon plezier hebben in schaatsen. En omdat ik nu al een aantal jaar hetzelfde doe, is het ook makkelijker aan te wijzen waar ik nog kan verbeteren. Als je ieder jaar iets anders doet, ieder jaar een ander programma draait, zoals in Nederland, is het veel moeilijker aan te wijzen waar je zwaktes liggen.’’
Dat merkte hij vorig seizoen, toen de progressie stokte en Bloemen een beetje wisselvallig werd, zoals hij het zelf zegt. ,,Voor dit seizoen ben ik gaan filteren omdat eruit te krijgen. Dat is wel gelukt denk ik. Dit seizoen gaat het nu zó goed, en het blijft maar beter gaan. Daar verbaas ik ook mezelf mee, maar ik vind het prachtig dat ik dit als 31-jarige nog kan.’’

Zijn ogen glimmen. ,,Zo goed als ik nu ben’’, vervolgt Bloemen, ,,dat is voor mij echt een droom die is uitgekomen. Dat ik kan meedoen om wedstrijden te winnen, dat het zó hard gaat. Ik heb er echt altijd van gedroomd om ooit zo goed te kunnen zijn. Echt heel gaaf. Dit is ook waarvoor ik naar Canada ben gekomen. Omdat ik altijd het gevoel had dat ik het kon.’’
Nu staat hij in PyeongChang als één van de favorieten voor olympisch goud, als tweevoudig wereldrecordhouder. Hij weet dat alle ogen zijn gericht op het duel met Kramer. ,,Daar kijk ik zelf absoluut ook naar uit. In Salt Lake zou ik favoriet zijn, nu niet. Als iemand tien jaar lang alles heeft gewonnen, denk ik dat hij favoriet is. Het zou voor mij ook heel erg verrassend zijn als ik goud zou pakken, maar ik geloof zelf dat ik kan meedoen. Ik moet gewoon mijn beste race rijden en dan zie ik wel of het genoeg is.’’

,,Dat ik me eindelijk op het hoogste podium kan meten, dat ik daar kan meedoen om de medailles, is al geweldig. Dat is het gevoel waarmee ik dit toernooi in ga. Dat ik op zo late leeftijd nog zo goed ben geworden, is al fantastisch.’’ En hij weet dat hij het Kramer moeilijk kan maken. ,,Ik kom elke keer dichterbij, en hij kijkt elke keer na de race chagrijniger. Dan weet ik dat ik het hem echt lastig maak. Maar hij wint ze nog wel, dus het moet nóg beter.’’
Zijn prestaties zijn in zijn nieuwe vaderland in ieder geval niet onopgemerkt gebleven. Bloemen is hot in Canada. ,,Dat begint nu wel te komen, ja. Met de Spelen komt er ook meer interesse. Ze vinden vooral ook het verhaal mooi. Hoe ik vanuit Nederland ben overgekomen en in Canada met een Canadees programma zoveel progressie heb geboekt. Maar schaatsen is er natuurlijk wel een kleine sport. Wil ik een bekende Canadees worden, dan moet ik eerst wat medailles halen op de Spelen.’’