‘De successen hebben veel teweeg gebracht, schaatsen is enorm populair’ Johan de Wit promoveert in Japan

Het leven van Johan de Wit ziet er behoorlijk anders uit sinds hij vier jaar geleden in dienst trad van de Japanse schaatsbond. Een hectisch leven, erkent de 39-jarige coach. ,,Ik zeg altijd: het is niet zwaar, maar wel intensief.’’
De Alkmaarder genoot van een mooi weekend in een – bijna – vol Thialf. En niet alleen van de ritten van zijn eigen rijders. ,,Die waren prima. Maar de hele wedstrijd plus de ambiance in Thialf, dat vind ik geweldig. Dan komt de liefhebber in mij naar boven. Die 1500 meter van Thomas Krol, daar lik ik mijn vingers bij af. Fantastisch.’’
De Wit was in Thialf al actief in een nieuwe rol die hem na de voor Japan zo succesvol verlopen Olympische Spelen werd aangeboden. ,,Ik heb me wederom voor vier jaar aan de Japanse bond verbonden, maar mijn functie is wel iets veranderd. Tot vorig jaar was ik hoofdcoach van de allrounders en de midden- en lange afstand, maar nu ben ik bondscoach van álle groepen binnen het nationale team. Ik heb nu dus ook de sprinters onder m’n hoede.’’

Die groep is, erkent hij, te groot. ,,In totaal 23 schaatsers. Dat kan ik niet alleen. Daarom heb ik er coaches bij gekregen. En in deze opzet kun je niet spreken van assistenten, daarmee doe je ze te kort. Zij zijn echt de coaches voor bepaalde groepen, alleen ben ik hoofdverantwoordelijk en schrijf ik de programma’s. Dat is wel een wezenlijk verschil met wat ik de afgelopen drie jaar heb gedaan.’’
Die verandering is een promotie voor De Wit, die nu de scepter zwaait over het hele Japanse schaatsen. ,,Zo voel ik dat ook’, erkent hij. Toch plaatst de Noord-Hollander een kanttekening. ,,Ik vind het geen gezonde situatie. Heb ik ook tegen de bond gezegd. Ik heb dit plan geschreven, de bond heeft dat overgenomen, en nu ben ik ook degene die het uitvoert. Ik vind dat een coach nooit zoveel macht mag hebben. Daarom werken we er naartoe dat ik ook gewoon vervangbaar ben en iemand anders dat op den duur gaat overnemen. Ook mijn contract loopt een keer af, en ik blijf niet mijn hele leven in Japan.’’

Dat zouden de Aziaten misschien wel willen, want Johan de Wit heeft het schaatsen in Japan in alle opzichten in een stroomversnelling gebracht. De olympische successen, de wereldtitel van Miho Takagi; het is niet onopgemerkt gebleven. ,,Dat heeft iets teweeg gebracht. Schaatsen is populair en vooral de rijdsters zijn enorm populair. Die worden op straat constant herkend, moeten op de foto, handtekeningen uitdelen en verschijnen vaak in televisieshows.’’ En ook dat heeft weer impact. ,,Het aantal aanmeldingen bij schaatsclubs stijgt, vooral op Hokkaido, het eiland waar Sapporo op ligt. De eerste twee Worldcups in Japan werden bovendien heel goed bezocht.’’
Maar de successen hebben De Wit en zijn schaatsers vooralsnog niet meer mogelijkheden opgeleverd. Financieel zijn er geen nieuwe impulsen. Sterker, het budget is teruggeschroefd. ,,Wij werden gefinancierd door het olympische comité en instanties van de overheid. Maar in 2020 zijn de Spelen in Tokio en daar willen de Japanners graag ook veel medailles winnen. Dat heeft nu de prioriteit en daar gaat het meeste geld naartoe.’’ Maar De Wit klaagt niet. ,,We hebben het niet slecht hoor. En we hebben geen enkel excuus. Er zijn fantastische faciliteiten, goede mensen, een goede structuur en een welwillende bond. Dat is voldoende.’’
Hij zag hoe de Japanse schaatsers opnieuw grote stappen maakten. ,,De dames, maar zeker ook de jongens. En ook op de teampursuit. We blijven in ontwikkeling en daar ben ik heel erg trots op, want het was best even een klus na de Spelen.’’

Dat past ook bij het karakter van Johan de Wit, die de lat voor zichzelf altijd hoger legt en daarmee ook voor zijn omgeving. ,,De mannen naar hetzelfde niveau krijgen als de vrouwen is nu één van mijn doelen. Ik heb me heel goed voorbereid voor ik een nieuw contract tekende. Ik heb de mogelijkheden uitgestippeld, gekeken wat ik wilde en wat de doelen voor de komende vier jaar waren. Daarbij was het me een doorn in het oog dat de mannen wat achterbleven. Ze ontwikkelden zich goed, werden veel beter, maar het gat met de toppers was nog zó groot. Vond ik niet leuk. Dat is één van de redenen waarom ik ben gebleven, om te laten zien dat we dat ook met de mannen kunnen. Dat we de aansluiting kunnen maken, grote prijzen kunnen winnen. Ons zodanig verbeteren dat we aanhaken bij de wereldtop. Bij mij is er geen enkele twijfel dat we in de komende vier jaar een grote prijs gaan winnen met de mannen.’’
De Wit heeft het nog steeds heel erg naar zijn in Japan. Ondanks dat hectische leven. ,,We hebben al een zoontje en ik hoop op nog één of twee kindjes. We zijn alleen ver van huis. Opa en oma, de familie, die vinden het allemaal heel mooi wat we doen, zijn heel trots, maar ze missen ons wel. En wij hen. Die sociale keerzijde is het enige nadeel van deze baan.’’